Jarig, we zijn het allemaal wel eens. Echt waar. Zelfs Marijke Helwegen wordt eens in de zoveel tijd weleens een jaartje ouder, al doet ze haar uiterste best om dat te ontkennen.

Nu is jarig zijn zelf heel erg leuk. Maar een van de ergste dagen uit het menselijk bestaan is de dag nadát je jarig was. Kijk, op de verjaardag zelf is het namelijk net alsof je heel veel vrienden hebt. Je wordt non-stop gebeld, je sms inbox staat binnen de kortste keren overvol, TNT zet extra postbodes in om al die kaarten te bezorgen, iedere collega komt even je hand schudden omdat ze tenslotte ook allemaal een gevulde koek willen hebben: kortom, je bent de hele dag ernstig aan het socialisen. Natuurlijk doe je dat met een coolness die zijn weerga niet kent, zodat je naar de mensen om je heen laat zien van “kijk eens hoe druk ik het heb in mijn sociale leven”. Je weet zelf wel beter, en soms drijven je gedachten even terug naar die talloze eenzame avonden in je tweekamerappartement, maar daar gaat het nu even niet om. Je verjaardag is de ultieme egotrip.

Vandaar dus dat the day after een waar drama is. Opeens blijft het ijzig stil op de telefoontafel, de Tiesto-ringtone van je Nokia neemt een snipperdag en nieuwe, verse smsjes zijn in geen velden of wegen te bekennen. Je valt in een waar zwart gat. En dat zuigt. Vooral ook omdat het lijkt alsof iedereen om je heen wél een leven heeft. Zo zag ik op die beruchte day after een vent in de trein zitten die alleen maar aan het bellen was. En hij had nog niet opgehangen, of het kreng ging alweer. Ik dacht: die zal vast heel veel vrienden hebben, en een heel actief sociaal leven, en ik werd er bijna depressief van, denkend aan mijn eigen eenzaamheid. Maar, zo dacht ik, niet bij de pakken neerzitten! Dus ik trok de stoute schoenen aan en sprak hem aan. Ik zei: ,,Hoe doe jij dat toch? Je hebt vet veel vrienden, maar je bent net zo lelijk als ik. Wat doe ik fout?” Waarop de man antwoordde: ,,Joh, ik ben alleen maar jarig.”

Toen ik wat later bij de supermarkt in de rij voor de kassa stond, stond ik daar. Met mijn zes pizza’s, drie ovenmaaltijden, en vier sixpacks Hertog-Jan. Ik was wat je noemt de echte student. Of ik kan gewoon niet koken en ik ben alcoholist, het is maar hoe je het ziet. Hoe dan ook, achter mij stond een knul van mijnleeftijd, type ik-ben-23-en-ik-heb-het-nu-al-gemaakt. En ook nog een type-ik-kan-lekker-wel-koken. Want hij had allemaal verse groenten, en vers vlees en daar ging hij vast heel Jamie Oliver mee doen. Resultaat was natuurlijk dat hij mij op heel minachtende wijze ging aankijken. Zo van: ik minacht jou. Maar ik keek vervolgens talloze keren minachtender terug, als ware ik het alfamannetje, waarna de knul ernstig geschrokken terugdeinsde en zijn minachtende gezichtsuitdrukking verving door een bescheiden gezichtsuitdrukking. Dat zou hem leren (en het leerde hem).